اتیل اتر یکی از مواد بیهوش کننده ای است که در عمل جراحی طولانی به کار گرفته می شود. اتیل اتر و اترهای فرار دیگر و هم چنین کلروفرم ، اتیلن و سیکلوپروپان ازلحاظ فیزیولوژیکی مواد بیهوش کننده ای هستند که از راه تنفسی به کار گرفته می شوند. فعالیت این مواد از طریق واکنش شیمیایی نیست. (بدون هیچ گونه تغییری دفع می شوند.) ، بلکه از طریق پیش بردن تغییرات فیزیکی لیپوئیدهای (مواد چرب) بافت های عصبی است که به هنگام حل شدن آن ها در چربی ها صورت می گیرد. فعالیت بیهوش کنندگی این ترکیبات به نسبت انحلال پذیری چربی - آب آن ها مربوط است.

     به کار بردن مواد بیهوش کننده ی عمومی از طریق تنفسی در حوالی سال های ۱۸۵۰ شروع شد. خیلی قبل از آن ، در سال ۱۷۹۹ ، لرد همفری دیوی خواص بیهوشی زای نیتروزاکسید (گاز خنده آور) را کشف کرد. در دسامبر ۱۸۴۴ هوراس ول که در هاتفورد ایالت کانکتیکوت دندان ساز بود ، شاهد نمایشی از اثرات نیتروز اکسید توسط کولتون بود.

     در اوایل سال های ۱۸۴۰ چارلز دبلیو جکسون ، شیمیدانی از اهالی بوستون ، هنگام استنشاق بخارات اتر بیهوش گردید و مستقل از هوراس به این فکر افتاد که از آن به عنوان یک بیهوش کننده استفاده کند. در سپتامبر ۱۸۴۶ ویلیلم مورتون ، دندان ساز بوستونی ، به پیشنهاد جکسون ، اتر را با موفقیت به عنوان بیهوشی زا استفاده کرد. مدت کوتاهی بعد ، استفاده از اتر در عمل های جراحی عمده توسط وارن در بیمارستان عمومی ماساچوست متداول گردید. قبل از آن در سال ۱۸۴۲ لونگ از جفرسون در جورجیا ، اتر را به عنوان یک بیهوش کننده در عمل جراحی استفاده کرده بود ، لیکن نتایج آن منتشر نشده بود.

     در اوایل قرن نوزدهم ، میهمانی های کلروفرم در انگلستان متداول بود و در آن میهمانان به دور کاسه ای از کلروفرم می نشستند و تنفس می کردند تا روی زمین بیفتند. سیمپسون ، پزشک ملکه ، برای اولین بار در سال ۱۸۴۷ کلروفرم را در عمل جراحی انسان به کار برد. ملکه ویکتوریا هنگام به دنیا آمدن فرزندش از کلروفرم استفاده کرد و با این کار وی افکار عمومی حیرت زده شد. زیرا در کتاب مقدس چنین آمده است که "فرزندت را باید در غم و اندوه به دنیا آوری". سیمپسون این مطلب را تکذیب کرده ، گفت که اولین عمل جراحی ثبت شده در حالت بیهوشی صورت گرفته است.("خداوند آدم را در خواب عمیقی فرو برد.") کلروفرم اثرات نامطلوبی بر کبد می گذارد و دیگر به عنوان بیهوش کننده به کار گرفته نمی شود.

     سیکلوپروپان در سال ۱۹۳۴ در بیمارستان ویسکانسین مورد استفاده قرار گرفت. این ماده بیهوشی زای پر قدرتی است که در ظرف چند ثانیه بیهوشی عمیقی ایجاد می کند. اتاق های عمل امروزی تجهیزات الکتریکی زیادی دارند و در نتیجه به دلایل ایمنی معمولا" استعمال گازهای قابل انفجار نظیر اتیل اتر یا سیکلوپروپان ممنوع است. اترهای هالوژن دار نظیر ۲ ، ۲ - دی کلرو - ۱ ، ۱ - دی فلوئورو اتیل متیل اتر ترکیباتی هستند که بیش تر استعمال دارند و در غلظت های کم غیر قابل اشتعال و غیر قابل انفجارند.

منبع : آلینجر ، ن. ل. شیمی آلی ، جلد اول ، چاپ ۱۳۶۳ ، صفحات ۹۴ ، ۹۵ و ۹۶